บทกลอนและบทเพลง "แสงดาวแห่งศรัทธา" (The most cheerful and hopeful poem to all of you)

TSwad's picture
เมื่อใดที่คุณท้อแท้ สิ้นหวัง หรือหมดกำลังใจ
ขอให้คุณร้องหรือตะโกนออกไปเลยว่า."ขอเยาะเย้ย ทุกข์ยากขวากหนามลำเค็ญ" แล้วหัวเราะเยาะเย้ยทุกข์นั้นสัก ๓  ครา แล้วกลับมาอ่าน(หรือร้อง)กลอน "แสงดาวแห่งศรัทธา" ทั้งบท     ขอรับรองว่าคุณจะมีกำลังใจเพิ่มขึ้นมามากมาย

 

พร่างพรายแสง ดวงดาวน้อยสกาว
ส่องฟากฟ้า เด่นพราวไกลแสนไกล
ดั่งโคมทอง ส่องเรืองรุ้งในหทัย
เหมือนธงชัย ส่องนำจากห้วงทุกข์ทน
พายุฟ้า ครืนข่มคุกคาม
เดือนลับยาม แผ่นดินมืดมน
ดาวศรัทธา ยังส่องแสงเบื้องบน
ปลุกหัวใจ ปลุกคนอยู่มิวาย
ขอเยาะเย้ย ทุกข์ยากขวากหนามลำเค็ญ
คนยังคง ยืนเด่นโดยท้าทาย
แม้นผืนฟ้า มืดดับเดือนลับมลาย
ดาวยังพราย ศรัทธาเย้ยฟ้าดิน
ดาวยังพราย อยู่จนฟ้ารุ่งราง

 

 

แสงดาวแห่งศรัทธา เป็นบทกวีที่แต่งขึ้นโดยจิตร ภูมิศักดิ์ ในช่วงปี พ.ศ. 2503-2505 ขณะถูกขังอยู่ที่คุกลาดยาว โดยใช้นามปากกาว่า "สุธรรม บุญรุ่ง" ต่อมา วงคาราวานนำมาขับร้องในช่วงหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา และเป็นที่รู้จักกันทั่วไป เป็นเพลงที่ใช้ปลุกพลัง ความหวัง และศรัทธา ได้เป็นอย่างดี

 

 

เห็นรูป จิตร ภูมิศักดิ์ คราใดก็ให้นึกถึงกรณี โยนบกทุกครั้งไป

การโยนบกก็คือถูกโยนลงมาจากเวทีหอประชุม ลงมากองอยู่กับพื้นปูนปูนด้านล่าง   ซึ่งเป็นการกระทำที่ทารุณ โหดร้าย และป่าเถื่อนอย่างที่นิสิตหลายคนมิอาจยอมรับได้ ก็คือไม่สมกับการเป็นน้ำใจน้องพี่สีชมพู  เลยแม้แต่น้อย
 

คลิกฟังเพลง
<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/F2HZpDeV8Qg?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/F2HZpDeV8Qg?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object>

Undefined
kanokwan's picture

By kanokwan --

คำว่า บุญ นั้น ใจความสำคัญมันอยู่ที่ว่า เป็นเครื่องชำระชะล้างบาป การทำบุญหวังให้สวย ให้รวย ให้ได้วิมาน ให้ได้สวรรค์ เต็มไปด้วยกามารมณ์ เหล่านี้ มันเป็นการชำระชะล้างบาปหรือเปล่า
ท่านพุทธทาสภิกขุ

TSwad's picture

ใช่เลย เสียงร้องอันเป็นอมตะของป้าโจ๊ว ของหลายๆคน

และเป็นคู่ชีวิตของคุณสุวัฒน์ วรดิลก หรือที่หลายๆคน รู้จักในนาม รพีพร "นกขมิ้นบินถึงหิมาลัย"

By TSwad --

 

{{{{Cummon in, hold my hands and let's walk together}}}} == สัญญาประคอง

TSwad's picture

กาพย์ยานี 11 : เปิบข้าว

เปิบข้าวทุกคราวคำ     จงสูจำเป็นอาจิณ
เหงื่อ กู ที่ สู กิน           จึงก่อเกิดมาเป็นคน
ข้าวนี้นะมีรส             ให้ชนชิมทุกชั้นชน
เบื้องหลังสิทุกข์ทน     และขมขื่นจนเขียวคาว
จากแรงมาเป็นรวง      ระยะทางนั้นเหยียดยาว
จากรวงเป็นเม็ดพราว   ล้วนทุกข์ยากลำเค็ญเข็ญ
เหงื่อหยดสักกี่หยาด    ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น
ปูดโปนกี่เส้นเอ็น        จึงแปรรวงมาเป็นกิน
น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง        และน้ำแรงอันหลั่งริน
สายเลือด กู ทั้งสิ้น       ที่สูซดกำซาบฟัน

 

ขอบังอาจแปลเป้นภาษาประกิต

Every bite of finger-fed rice        You'd better realized

It's my sweat that fed       you through your existence

Tis rice's surely tasteful      for you and all classless people

Who 'd ever known          my pain and bitterness...

............................            ...............................please help, anyone

By TSwad --

 

{{{{Cummon in, hold my hands and let's walk together}}}} == สัญญาประคอง